(Kisah seram tentang kultus agama, Selamatkan Saya.)
Saya percaya awak akan penuhi hajat kami dan bantu kami.
Tuhan, awak selamatkan kami...
dan membantu kami berdepan kesukaran.
Hai. Ya, Mubaligh Jo.
Ya.
Ya, saya akan jumpa awak.
Hei.
Saya tidak rasa kita boleh lakukannya hari ini. Mari pergi.
Mari pergi.
- Kenapa? - Telefon bimbit saya.
- Pasti tercicir. - Tuhan.
Awak tunggu di sini. Saya akan pergi ambil.
Hati-hati.
Tuhan.
Cik.
Awak kekasihnya?
Ya.
Kekasih awak gunakan kekerasan terhadap awak?
- Dia cakap awak minta bantuan. - Dong Cheol.
- Bila awak dibebaskan? - Beberapa hari lalu.
Awak patut kawal diri jika awak berdepan semua itu.
- Awak terlibat dalam masalah. - Dia cakap saya goda lelaki
- Maaf. - dan tarik rambut saya.
Jika awak tidak mahu disaman kerana rosakkan harta
awak perlu bayar ganti rugi.
- Lepaskan saya. - Rambut awak tidak tercabut.
- Nampak? Ia tidak tercabut. - Lepaskan.
- Okay. - Awak pandang lelaki itu...
Sang Hwan, saya takut. Mari pergi.
Tunggu.
Kerana kita sudah ada di sini, mari periksa sekali lagi.
Tuhan, awak sudah hilang akal?
Kita hampir tertangkap. Bagaimana kita mahu lakukannya?
Kita patut berani dan tekan loceng pintu.
Apa?
Siapa akan buat?
Dong Cheol.
Ya?
Jadi...
Awak sudah jumpa Jung Hoon?
Tidak.
Jangan salah faham bila saya cakap begini.
Okay.
Saya tidak mahu awak...
berkawan dengan Jung Hoon.
Dia perlu ke kolej tahun ini...
dan, sebenarnya...
awak faham maksud saya, bukan?
Ya.
Saya tidak akan jumpa dia lagi.
Jangan bimbang.
Saya pergi dahulu.
- Sarjan Woo. - Apa? Kenapa?
Kita dapat laporan ada pergaduhan.
Tuhan. Kenapa ada begitu banyak insiden hari ini?
Maafkan saya, ayah. Maafkan saya.
Tuhan. Awak tinggal di sini?
Ya, saya baru berpindah.
Saya fikir awak tinggal di Guseonwon.
Kerana anak saya.
Saya rasa ia berbahaya...
jika dia tinggal dengan orang biasa.
Awak buat pilihan yan betul.
Apapun, kenapa awak di sini di waktu ini?
Ada orang hilang akal yang buat usikan.
Apa anak awak buat?
Kenapa awak tanya tentang anak saya?
Cuma...
kami dapat laporan seperti awak guna kekerasan terhadapnya.
Kekerasan?
Dia anak kesayangan saya.
Anak saya cakap perkara aneh...
dan kadangkala menjerit.
Ia bukan keadaan yang akan pulih segera.
Dia makan ubat?
Ya, dia baru tertidur selepas makan ubat.
Jika tiada masalah...
boleh kami masuk dan periksa?
Kita tidak perlu buat begitu. Ayuh.
Oh Tuhan, awak patut berehat.
Saya minta maaf kerana kami ganggu awak.
Tidak mengapa.
Tuan, kami terima laporan. Saya rasa kita patut...
Saya cakap tidak perlu. Mari pergi.
Hei, awak dengar?
Tidak, saya langsung tidak dengar.
Saya akan cuba rakam.
- Selamat malam. - Okay.
- Jaga diri. - Baiklah.
Marilah.
Tuan, kita ada protokol untuknya.
Hei, awak tidak faham perasaan ibu bapa.
- Awak rakam? - Jangan tolak saya.
Apa itu?
Saya rasa mereka yang buat panggilan palsi.
- Cepat, kita ekori mereka. - Okay.
Apa yang awak buat?
Ayah.
Saya tidak mahu benci ayah.
Tidak, saya tidak mahu membenci ayah.
Jadi, dengar.
- Beri pada ayah. - Tidak.
Kita perlu pergi dari sini, ayah. Kita patut selamatkan mak.
Saya maksudkannya! Kita perlu pergi dari sini!
Serahkan pada ayah!
Ayah...
yang hilang akal.
Ayah...
orang yang paling sakit.
Sang Mi, Bapa Kerohanian cakap...
Tuhan tidak pernah beri kesedihan pada kita...
dengan apa yang kita tidak boleh hadapi.
Tuhan menguji kita...
jika kita layak berada dalam Bot Pengampunan.
Bagaimana ayah boleh jadi begini?
Bagaimana...
Bagaimana ayah boleh jadi raksasa?
Kita perlu ke upacara berdoa pagi esok, tidur sekarang.
Sudah lama kita tidak buat kerja hilang akal begini.
Kita tidak akan dapat peluang untuk lakukannya lagi.
Kita tidak akan boleh buat bila kita sudah tua.
Saya tidak pernah fikir saya akan dikejar kereta polis bapa saya.
Apapun...
kenapa dia ke tempat begitu?
Awak tidak faham? Pasti ayahnya yang heret dia bersama.
Itu maksud saya.
Kenapa dia bawa anaknya ke tempat begitu?
Sebab itu ia kultus.
Mereka buru sesiapa sahaja termasuk ahli keluarga.
Apa-apalah. Saya tidak tahu.
Kita akan bermasalah jika terlibat dan tertangkap.
Mari berhenti buat kerja hilang akal ini sekarang.
Sejujurnya, tidak penting apa berlaku padanya.
Ia penting pada saya.
- Baringlah semula. - Baiklah.
Jung Hoon, saya mahu lihat telefon bimbit awak.
- Kenapa? - Ia merakam semasa saya jumpa.
Nampak? Awak gembira saya buat siaran langsung sekarang?
Ini.
Sebelum saya mainkannya, saya tidak suka sikap awak.
Awak patut berterima kasih pada saya dengan sopan.
Oh Tuhan, saya nampak nyamuk.
- Baiklah. - Mainkan.
Hai. Ya, Mubaligh Jo.
- Apa? - Ya, ini saya.
- Oh Tuhan. - Saya hubungi awak kerana...
- Kuatkan suara. - Okay.
Saya rasa saya patut ada kamera pengawasan di rumah.
Saya rasa tempat ini penuh dengan roh jahat.
Ya.
Baiklah. Saya akan jumpa awak semasa upacara awal pagi.
Hei.
Oh Tuhan, saya rasa tidak sedap hati.
Ayah saya larang buat masalah dengan agama.
Sang Hwan, mari hentikan sekarang.
Rakyat negara kita ada kebebasan beragama.
Apa awak mahu buat?
Apa Dong Cheol...
akan buat?
Sang Hwan.
Awak mahu balik hari ini?
Tidak.
Awak bergaduh dengan ayah awak, bukan?
Sang Hwan bukan seperti awak.
Turun. Turunlah.
Awak terlalu berat. Turun.
Saya pergi dahulu. Jumpa esok.
Baiklah. Selamat tinggal.
Dong Cheol.
- Oh Tuhan! Hei, berhenti. - Lepaskan, tidak guna.
- Dong Cheol, jangan. - Dong Cheol!
Hei, Dong Cheol!
- Lepaskan. - Awak okay?
Dong Cheol, kita berkawan.
Lepaskan saya.
Saya cakap, lepaskan!
Dong Cheol, awak mahu cuti awak dibatalkan?
Hei.
Awak ketua berkabung. Awak perlu datang ke sini untuk nenek awak.
Jangan buat begini.
Tolonglah, jangan.
Hei, sudahlah.
Dong Cheol lebih terluka daripada saya.
Biarkan dia...
buat apa dia mahu.
Saya tahu...
awak tidak mahu jumpa saya.
Tetapi...
boleh awak bertahan sekali ini?
Dengar.
Awak mahu tahu bagaimana nenek saya mati?
Dia mahu hantar duit pada saya.
Dia keluar selepas matahari terbit untuk kutip kotak
dan mati dalam kemalangan langgar lari.
- Semuanya salah awak. - Dong Cheol, hentikannya
Hanya kerana awak mahu...
pastikan ayah awak yang teruk dilantik sebagai gabenor
awak rosakkan hidup saya
dan bunuh nenek saya.
Awak bunuh kami berdua!
- Hei, berhenti! - Lepaskan!
Hei!
Hentikannya!
Apa yang kita buat?
Bagaimana kita boleh berakhir begini?
Hei, Jung Hoon!
Ayah, saya tidak tahu ayah ada di sini.
Ayah sudah...
larang awak keluar begitu lewat.
Ayah, ibu membebel pada ayah atau sesuatu?
Kenapa ayah sendirian di luar?
Awak tidak tahu ibu awak tidak berani membebel pada ayah?
Saya tahu, sudah tentu.
Apa yang ayah paling suka? Mari lihat.
Pes cili dan mayones.
Mata ayah menjerit mahukan pes cili. Betul, bukan?
Saya akan cicah di sini.
Ini.
Kenapa awak begini? Awak buat ayah seram.
Saya buat ayah seram? Ayah, saya satu-satunya anak ayah.
Makan ini.
Terlalu banyak pes cili.
- Jung Hoon. - Ya.
Minum dengan ayah.
Awak tahu...
ayah lalui banyak perkara untuk dapatkan awak, bukan?
Ibu yang lahirkan saya.
Ayah. Ayah yang lakukannya, okey?
Baiklah, ayah yang berusaha.
Saya bermula dari ayah, kemudian jumpa ibu dan keluar ke dunia...
jadi sebenarnya, ia adalah ayah.
Tuhan, Jung Hoon. Anak ayah.
Awak segalanya untuk ayah.
- Awak tahu, bukan? - Ya.
Tuhan, ayah. Sakit.
Lepaskan tangan saya.
Jangan berani sentuh saya lagi.
Ingat kata-kata saya.
Walaupun bila akhirnya...
ayah menyesali semuanya dan merayu kemaafan daripada saya dan ibu...
saya tidak akan maafkan ayah.
Tidak,
saya takkan maafkan ayah.
- Hajat kita akan dipenuhi. - Hajat kita akan dipenuhi.
- Semua baik, bukan? - Ya, sudah tentu.
Tuhan pastikan kami selamat.
Awak tidur lena?
Ibu awak sudah menunggu sejak subuh.
Bukan dia sahaja yang tunggu awak.
Bapa Kerohanian juga tidak sabar bertemu awak.
Masuklah.
Mereka menunggu kita.
Sang Mi,
semangat awak baik hari ini.
Baiklah.
Turunlah, Sang Mi.
Kenapa awak ikat tali kasut begitu ketat
seperti awak mahu larikan diri sekali lagi?
Silakan. Saya akan jumpa ibu saya dahulu.
Mari jumpa dia selepas berdoa.
Jangan bimbang.
Saya tidak akan ke mana-mana.
Sang Mi. Awak tidak patut biadab pada Mubaligh Kang.
Baiklah. Kita masih ada masa sebelum upacara.
Pergilah jumpa ibu awak.
Bapa Kerohanian. Awak mahu jumpa saya.
Saya dengar...
ada gangguan di jalanan.
Ya.
Kawan-kawan Sang Mi dari sekolah tinggi bertemu kami
dan bertanya tentang Sang Mi.
Ia bukan masalah besar. Jangan bimbang.
Ayah Sang Mi cakap ini bukan kali pertama...
mereka datang jumpa Sang Mi.
Benarkah?
Ya.
Sebenarnya...
kami terlibat dalam kemalangan kecil di lorong.
Saya yakin mereka nampak Sang Mi dalam kereta waktu itu.
Apa mereka cakap pada Sang Mi?
Mereka tanya jika dia perlukan bantuan
dan cakap mereka akan bantu jika dia dalam bahaya.
Mereka yang perlu diselamatkan bersikap seperti mereka penyelamat.
Saya rasa sikap mereka yang tidak bijaksana...
Mubaligh Kang.
Ya.
Saya rasa ia masa untuk awak ganti semula..
rahmat yang awak terima daripada Tuhan.
Mulai esok...
tolong bersedia...
untuk jadikan Sang Mi Ibu Kerohanian.
Saya patut ada isteri spiritual yang suci...
dan pastikan semua orang naik Bot Pengampunan...
dengan darah penebusan.
Saya percaya.
Hajat kita akan dipenuhi.
"Dengan darah berharga"...
"awak akan dapat pengampunan."
"Dengan darah berharga"...
"awak akan dapat pengampunan."
Ibu.
Tiada siapa akan selamatkan kita di sini.
"Dengan darah berharga"...
"awak akan dapat pengampunan."
"Dengan darah berharga"...
"awak akan..."
Ibu. Semua ini penipuan.
Ia hanya akan kurung dan rosakkan kita.
- Tolonglah. - Jangan.
Ibu. Tolonglah jangan jadi semakin jauh.
Jangan, Sang Mi!
Jangan.
Awak tahu betapa berharganya semua ini?
Kita dan Sang Jin tidak boleh hidup di syurga tanpanya.
Betul, Sang Jin?
Tempat ini syurga, bukan?
Awak nampak, Sang Mi?
Kecacatan Sang Jin hilang...
selepas dia ke sini.
Tetapi sekarang...
saya yang kesakitan.
Sang Jin. Mari sini.
Mari sini. Baring di sebelah ibu.
Mari sini.
Sayang ibu, Sang Jin...
seperti bayi sekarang.
Sang Mi.
Awak juga patut ke sini.
Baring di sebelah ibu.
Ibu.
- Bagaimana dengan Sang Jin? - Ibu akan...
tidurkan awak berdua...
malam ini.
Mari sini.
Ibu.
Saya akan terus mengetuk...
sehingga seseorang mendengar.
Saya tidak akan berhenti mengetuk...
dan...
saya akan lari dari tempat ini tidak kira apa.
Saya akan keluar dari sini bersama ibu.
- Hajat kita akan dipenuhi. - Hajat kita akan dipenuhi.
Hajat kita akan dipenuhi.
Awak mahu pergi petik buah?
Ya, Bapa Kerohanian.
Cik Park, awak bekerja keras sekarang dan nampak cantik.
Tuhan.
Mubaligh Kang.
Tiada masalah jika...
saya disayangi Bapa Kerohanian juga, bukan?
Ya, sudah tentu,
Saya akan pastikan dia ada kasih sayang untuk awa.
Awak tidak sayangkan saya...
tetapi sayangkan Tuhan, bukan?
- Ya. Hajat kita akan dipenuhi. - Ya.
Baiklah. Pergi bersedia sekarang.
- Okay. - Okay.
Sang Mi.
Awak tahu...
apakah Sembilan Buah Tuhan?
Kasih sayang, kesabaran, kerajinan, kegembiraan...
keamanan, kebaikan, kelembutan, kesetiaan dan bertolak-ansur.
"Awak hanya boleh bebas daripada seksa dan kesakitan kejahatan..."
"bila hidup dengan berpegng pada sembilan buah ini."
Itu yang awak mahu cakap?
Awak ingat dengan baik, Sang Mi.
Tetapi, awak tidak patut tunjuk kepercayaan dengan kepala.
Awak patut tunjuk dengan tindakan.
Kepercayaan bukan...
sesuatu yang boleh dipaksa pada seseorang.
Baiklah, semua. Saya akan makan makana cina hari ini.
Saya akan habiskan jjamppong dan jjajangmyeon dalam 60 saat.
Seseorang cakap, "awak menipu."
Awak yang menipu.
Okay. Jika saya tidak dapat habiskan tepat pada masa...
saya akan berikan semua $100.
Saya akan beri $100 setiap seorang. Okay?
Saya akan mulakan pemasa untuk 60 saat sekarang. Ini dia.
Saya akan mula makan sekarang. Lihat betul-betul. Baiklah.
Mula!
saya sudah siap.
Saya sudah habiskan jjamppong.
Tidak banyak masa diperlukan untuk makan jjajangmyeon.
Jangan buat masalah dengan makanan.
Hei!
Kenapa awak buat masalah dengan orang?
Apa yang awak...
Tuhan.
Saya gagal kerana awak!
Awak akan bayar mereka $100?
Maaf, ini tidak dikira.
Kawan saya halang saya. Kami sudah 10 tahun berkawan.
- Saya tidak tahu apa dia fikir. - Helo.
Awak buat perkara bodoh itu lagi?
Awak sudah hafal semuanya?
- Ya. - Mari lihat. "Apa khabar?"
"Saya sihat, terima kasih. Awak pula?"
Okay.
Bodoh.
Awak perlu ke kolej tahun ini. Awak faham?
Ayah tidak percaya pada anak ayah?
- "Percaya". - Ia bermaksud percaya.
Tunggu, ayah.
Saya perlu beli buku.
Saya dengar itu yang pelajar di Seoul guna untuk belajar.
- Betul? - Ya.
Berapa banyak awak perkukan?
- Kira-kira $30... - $20 sudah cukup.
Tidak guna...
Jika ayah tangkap awak terlibat dalam masalah seperti Dong Cheol...
Ayah jumpa Dong Cheol?
Encik Woo, awak tahu di mana dia?
Dia...
Apa berlaku?
Hei, awak sudah sampai.
Kenapa?
Kenapa, Man Hee?
Apa kita mahu buat tentang Dong Cheol?
Kenapa?
Saya dengar dia bekerja...
di kelab malam.
Hei, saya menang. Maksudnya awak perlu belanja saya piza.
Apa maksud awak? Jaringan terakhir awak cuma dua markah.
Apa? Ia tiga markah. Kenapa dengan mata awak?
Mata saya sempurna.
Betul? Apa awak mahu buat dengan mata yang bagus?
Saya mahu jadi pegawai polis.
Pegawai polis?
Saya mahu jadi pegawai polis...
dan cari ibu saya.
Kemudian...
saya akan pastikan nenek saya berhenti bekerja.
Anak dan cucu yang taat.
Pergilah buat perkara baik.
Hei, bertahanlah.
Awak yang perlu bertahan, bodoh.
Saya sudah bertahan, sekarang, giliran awak.
Okay, mari kita bertahan.
Apa-apalah. Oh Tuhan, saya sangat penat.
Dong Cheol, awak di dalam?
Ini saya, Sang Hwan!
Kelab kami dibuka pukul 9 malam.
Dong Cheol ada?
Dia cuba bangkit semula. Jangan ganggu dia.
- Apa? - Hei.
Awak tahu penjara itu bagaimana?
Apa yang awak rindukan bukan jjajangmyeon atau ayam.
Akhirnya awak rosakkan hidup seseorang.
Tidak kisah jika orang itu...
pernah dibenci atau disayangi.
Tempat itu buat awak rindukan seseorang.
- Apa yang awak tahu? - Hei.
Kita bukan tinggal di Seoul.
Bandar ini bukan terlalu besar hingga...
awak tidak pernah jumpa Dong Cheol.
Cuma awak tidak boleh jumpa dia.
Awak sengaja dielak. Faham?
Sila tandatangan di sini.
- Di sini? - Ya.
- Hajat kita akan dipenuhi. - Hajat kita akan dipenuhi.
- Biar saya bantu awak. - Tidak perlu.
Awak patut masuk ke dalam semula.
Betul. Kami akan buat sendiri.
"Mereka yang disanjung tinggi akan rasa rendah diri"...
"dan mereka yang merendah diri akan disanjung tinggi."
Awak semua berkhidmat untuk Tuhan di tempat merendah diri.
Awak semua akan naik Bot Pengampunan dan dirahmati.
- Saya percaya. - Saya percaya.
- Hajat kita akan dipenuhi. - Hajat kita akan dipenuhi.
Biar saya bantu awak.
Tangan awak akan kotor. Awak patut pakai sarung tangan.
Tidak mengapa.
Bapa Kerohanian.
Awak rasa Jeong Gu dalam keadaan baik?
Sudah tentu.
Semasa berdoa waktu pagi...
Tuhan tunjuk pada saya...
sesuatu yang jelas. Ia seperti sedang menonton wayang.
Jeong Gu sedang...
berlari gembira...
di samping Tuhan.
Tuhan, saya sangat lega.
Hajat kita akan dipenuhi.
Awak patut terus berdoa dengan gigih...
supaya awak boleh ke syurga dan bertemu Jeong Gu.
Ya, sudah tentu.
Saya akan buat yang terbaik untuk naik Bot Pengampunan...
supaya saya boleh ke syurga dan bertemu Jeong Gu.
Sang Mi, awak juga patut bersedia untuk jumpa Sang Jin di masa depan.
Awak penipu.
Saya nampak apa berlaku padanya. Saya nampak dengan mata sendiri.
Puan.
Jeong Gu...
tidak ke syurga.
Awak jahat!
Awak jahat.
Puan.
Jeong Gu saya pergi ke syurga.
Dia dalam Bot Pengampunan, dan dia gembira...
menunggu saya sertainya. Kenapa awak cakap begitu?
Awak syaitan yang teruk. Saya harap awak dipanah petir.
Dia betul, Bapa Kerohanian.
Kami berbaik dengannya...
tetapi pasti dia memang sudah dirasuk syaitan.
Sang Mi, kenapa dengan awak?
Berani awak bersikap begitu pada Bapa Kerohanian?
Semua.
Jangan anggap keraguan Sang Mi sebagai dosa.
Saya tidak akan halang...
Sang Mi daripada ragu.
Malah, mari berdoa.
Berdoa supaya kepercayaan awak suci dan naif seperti Sang Mi.
Berdoa supaya kambing muda ini...
supaya dia boleh belajar cara sayangkan Tuhan.
Rahmatinya supaya dia boleh belajar terima Tuhan...
sepenuhnya.
- Saya rahmati awak. - Saya sayangkan awak.
- Hajat kita akan dipenuhi.
- Saya sayangkan awak. - Saya rahmati awak.
Tuan, awak terima panggilan daripada Weasel.
Kenapa awak telefon?
Tuan, apa awak buat hari ini?
- Kenapa? - Kita ada orang baru...
dan saya fikir mahu perkenalkan pada awak.
Tidak guna.
Saya sedang bekerja sekarang.
Kenapa hubungi saya untuk perkara begitu?
Maafkan saya, tuan.
Sudah lama tiada gadis cantik bekerja untuk kami.
Saya pasti terlalu teruja mahu perkenalkan pada awak.
Maafkan saya, tuan.
Sudah lama kita tidak jumpa,
- mari makan bersama. - Tabik!
Saya tunggu panggilan tuan.
Si tidak guna ini terlaku kuat.
Oh Tuhan, Lee Kang Su.
Saya masih bagus.
Ibu ingat?
Ibu selalu potong kuku kami semasa kami kecil.
Saya dan Sang Jin...
pasti akan tertidur.
Sekarang,
giliran saya untuk potong kuku ibu.
Sang Mi, Bapa Kerohanian mahu jumpa awak.
Awak patut berhenti dan bertemunya.
Saya akan pergi selepas siap potong kuku ibu.
Sang Mi, awak tidak patut biar Bapa Kerohanian menunggu.
Saya hampir selesai.
Jadi tolong...
Tolong benarkan saya siapkannya.
- Silakan. - Okay.
Kenapa panggil kami di waktu begini?
Semua, sila duduk.
Sang Mi.
Awak ingat waktu kali pertama...
awak kes ini?
Di mata saya, awak seperti...
kambing yang ada luka besar...
di hati awak.
Awak rasa bersalah kerana salahkan diri awak...
di atas kesakitan...
abang awak.
Apa yang awak tahu?
- Awak fikir awak siapa? - Sang Mi.
Tuhan larang kita berpaling daripada...
kesakitan keluarga, adik beradik dan jiran.
Sebagai pengembala...
bagaimana saya mahu abaikan awak...
dan halang diri saya daripada sayangkan awak?
Bapa Kerohanian, saya percaya.
Hajat kita akan dipenuhi.
Berhenti menipu.
Saya tidak percayakan awak. Awak...
bukan pengembala. Awak cuma syaitan yang jahat.
Sang Mi.
Berani awak cakap sesuatu yang begitu teruk?
Jadi, saya perlu selamatkan...
Sang Mi...
sebelum terlambat.
Bapa Kerohanian,
adakah itu bermaksud...
Oh Tuhan. Akhirnya.
Sang Mi akan jadi Ibu Kerohanian.
Tahniah.
Terima kasih.
Mereka betul, Sang Mi.
Jadi Ibu Kerohanian...
adalah rahmat terbesar boleh diterima di Guseonwon.
Terima kasih.
Awak semua hilang akal.
Sang Mi.
Ayah.
Ayah tidak faham maksudnya?
Sang Mi.
Guna kepercayaan awak untuk jadi taat.
Sang Mi.
Jangan dekati saya.
- Sang Mi. - Sang Mi.
Awak sudah dewasa. Awak tidak patut bersikap seperti kanak-kanak.
Jangan lakukannya.
Sang Mi, hentikannya. Letakkannya.
Saya larang awak dekati saya.
Tenang, Sang Mi.
Jika awak mahu buat seperti yang awak rancang...
saya akan bunuh diri saya sekarang.
Sang Mi.
Yu Ra.
Yu Ra!
Tidak! Yu Ra!
Tidak!
Jangan lakukannya, Sang Mi.
Awak tidak patut buat begitu.
Awak tidak akan diselamatka jika awak buat begitu.
"Diselamatkan"?
Awak rasa apakah ia?
Akhirnya, awak cuma cakap akan serahkan saya padanya.
Rancangan Tuhan...
kadangkala sukar untuk manusia fahami sepenuhnya.
Tetapi saya yakin...
melalui ketaatan...
dan kepercayaan...
Tuhan cuma cuba selamatkan kita...
dengan berikan kehidupan tidak berpenghujung.
Letakkannya.
Sang Mi.
Saya bukan minta awak...
datang pada saya untuk penuhi keinginan keduniaan saya.
Saya cuma mahu tunjuk pada Tuhan...
kepercayaan dan ketaatan awak terhadapnya.
Awak masih tidak sedar...
betapa saya dan Tuhan...
sayangkan awak?
Tidak!
Awak benar-benar...
tidak takut mati?
Awak selalu bercakap tentang pengampunan dan hidup abadi.
Mungkin awak yang takut mati.
Tetapi saya...
langsung tidak takut mati.
Sayang.
Ibu.
Orang mencari pengampunan dan kehidupan abadi...
kerana takutkan mati.
"Jika awak percaya kata-kata saya..."
"dan taat padanya..."
"awak akan naiki bot pengampunan."
Saya percaya.
"Tetapi,"
" jika tidak percaya kata-kata saya..."
"dan enggan taat"...
"saya akan rampas satu perkara daripada awak"
"yang awak sangat..."
"sayangi."
Oh Tuhan. Sang Mi...
memang anak yang taat.
Dia sangat ambil berat tentang ibunya.
Ya, sudah tentu.
Anak kami...
tidak pernah kecewakan kami.
Bagus.
Saya bangga dengan awak.
Satu langkah pada satu masa.
Saya pasti...
Tuhan akan buat awak faham nanti.
Syabas.
Kenapa, Sang Mi?
Ada masalah?
Ibu.
Mari berdoa bersama.
Jika kita berdoa pada Bapa Kerohanian...
seluruh keluarga kita akan ke syurga.
Okay?
Ibu.
Sang Jin, awak juga patut masuk.
Masuk dan ucap helo pada Bapa Kerohanian.
Cepat. Masuk.
Kita semua perlu naik Bot Pengampunan.
Masuk. Cepat.
Marilah.
Cepat.
Awak perlu layan dia dengan baik. Orang ini sangat penting.
Dia detektif di Muji...
Tabik! Saya gembira jumpa awak.
Kenapa perlu buat saya datang ke sini bila saya sibuk?
Awak sangat mengecewakan saya.
Saya hubungi awak kerana saya rindukan awak.
Saya tiada sebab lain.
Siapa mereka
Apa awak buat? Cepat ucap helo.
Dia detektif yang cekap dari Seoul yang datang ke sini...
untuk bantu bangunkan pasukan homisid Balai Polis Muji.
Biar saya perkenalkan awak pada Detektif Lee Kang Su.
Apa awak buat? Awak beri saya tekanan.
Tuhan, mereka datang dari Seoul semalam.
Mereka dari Gangnam. Mereka pernah kerja di bar mewah.
Bar mewah, mengarut.
Awak dihalau dari tempat kerja lama kerana...
kami tertangkap cuba dapat duit di belakang bos, bukan?
Tuhan, tidak.
Jangan tipu. Saya boleh tahu hanya dengan pandang awak.
Biar saya ajar sesuatu tentang Muji.
Ia tempat aneh.
Dari luar, nampak seperti tempat yang tenang, tetapi jika...
lihat betul-betul, ada yang pelik tentang tempat ini.
Dengar awak cakap begitu,
awak seperti pengarah filem.
Awak memang teliti.
Ini mungkin secara tiba-tiba, tetapi awak akan dapati...
ada sesuatu yang hebat di sini. Awak akan dapat banyak duit.
Sekarang, pergi menyanyi.
Jangan cakap apa-apa
Dengan kepala ditundukkan
Tinggalkan kekecewaan
Dengarlah. Lagu itu sangat hebat.
Kawan-kawan...
awak tahu ini apa?
Ini hidup saya. Ini wakili kehidupan saya.
Kehidupan kita bermasalah.
Lihat ini. Ia hidup awak.
Ini hidup awak...
dan ini hidup saya.
Bukan ini yang saya rancang.
Kita janji kita akan sertai tentera bersama.
Jangan terlalu sedih.
Saya pasti Dong Cheol faham perasaan awak.
Awak berdua kenali satu sama lain seperti kembar.
Bagaimana awak mahu suruh saya buat semua penghantaran?
Perlu upah seorang lagi.
Helo? Tuhan.
Dia letak sekali lagi. Saya tidak percaya.
Hei, apa awak buat di sini?
- Kenapa awak tanya? - Apa awak cakap? Tidak guna.
Saya nampak Dong Cheol di stadium tadi.
Stadium?
Dungu. Jangan begitu kebudak-budakan.
Jika awak bergaduh, berbaiklah. Jangan terbawa-bawa.
Jika awak tidak berbaik sekarang, ia akan berlarutan lebih lama.
Helo? Silakan.
Oh Tuhan. Saya mahu rokok.
Man Hee, saya rasa saya perlu pergi.
Sang Hwan, awak pasti awak akan okay?
Saya...
ada sesuatu saya mahu cakap pada Dong Cheol.
Baiklah. Mari.
Tidur semula.
- Boleh? - Ya.
Baiklah. Saya akan sambung tidur.
Hei! Seok Dong Cheol!
Bertahanlah!
Dungu
Sang Jin, kenapa dengan awak?
Kenapa awak cakap begitu?
Ibu.
Cuba cakap dengan abang awak.
Dia terus cakap perkara aneh.
Apa dia cakap?
Dia terus cakap ia salah.
Dia cakap kita tidak patut tinggal di sini.
Ibu.
Betul?
Sang Jin cakap begitu?
Dong Cheol.
Jika awak sebut nama saya sekali lagi, saya akan bunuh awak.
Seok Dong Cheol.
Saya larang awak panggil nama saya.
Dong Cheol.
Baiklah. Mari pukul saya.
Jika ia buat awak rasa lebih baik, pukullah saya.
Itu sahaja yang awak ada?
Ini yang terbaik awak boleh buat?
Jika ini yang awak mahu, mari lakukannya.
Saya sudah larang...
awak muncul di depan saya lagi.
Tetapi kenapa...
awak terus muncul begini?
Kerana awak kawan saya!
Seok Dong Cheol, awak dungu.
Awak...
kawan yang saya sayang.
Saya tidak akan lari lagi.
Saya akan pastikan...
saya sendiri selamatkan ibu dari tempat ini.
Saya pasti itu yang...
Sang Jin mahu saya buat.
Ia memang...
sudah lama sejak saya pandang ke langit.
Kita tidak bergaduh begini sejak di gred sembilan, bukan?
Jangan cari saya lagi.
Kenapa?
Sukar untuk saya...
memandang awak.
Saya nampak Sang Mi.
Saya rasa...
dia dalam malasah besar.
Kebetulan saya nampak dia selepas tiga tahun.
Dia minta saya...
selamatkan dia.
Kali ini...
saya...
tidak akan lari.
(Selamatkan Saya)
Ibu...
ada gadis yang...
saya suka.
Ia cinta pandang pertama.
Tetapi bila dia...
minta bantuan saya...
ibu tahu apa saya buat?
Saya lari.
Saya terus...
bimbang tentangnya.